Puls Budownictwa

Na placu budowy parku handlowego Brama Bieszczad w Sanoku odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. To największa inwestycja realizowana przez firmę Refield. Park handlowy zostanie otwarty w 2026 roku. W pięciu budynkach znajdzie się ponad 30 najemców, w tym Castorama, Biedronka, Media Expert i Rossmann. – Brama Bieszczad w Sanoku to dla naszej firmy wyjątkowa inwestycja oraz wymagające przedsięwzięcie, ponieważ łączy dużą skalę, trudny teren i konieczność uzyskania wielu decyzji administracyjnych. Chcemy pokazać, że województwo podkarpackie ma ogromny potencjał i warto na jego terenie budować – powiedział Fabian Eryk Barbarowicz, prezes firmy Refield. Z kolei Mateusz Świętochowski - Członek Zarządu Refield zwrócił uwagę, że najtrudniejszy etap inwestycji, obejmujący pozyskanie blisko 10 ha gruntu składającego się z ponad 40 działek oraz przeprowadzenie prac ziemnych, został już zrealizowany. Podkreślił również, że lokalizacja przy rondzie łączącym główne arterie DK 28 i DK 84 oraz dogodne warunki komunikacyjne to kluczowe atuty inwestycji, która będzie mogła obsługiwać zarówno mieszkańców Sanoka, jak i turystów oraz mieszkańców okolicznych powiatów. Brama Bieszczad jest największą jak dotąd inwestycją realizowaną przez dewelopera. W obiekcie, składającym się z pięciu budynków o łącznej powierzchni niespełna 23 000 mkw. GLA, znajdzie się ponad 30 najemców. Wśród nich są m.in. Castorama, operator spożywczy Biedronka, sklepy z grupy CCC (CCC, Worldbox, Half Price, eobuwie.pl), marki z grupy LPP (Sinsay, Reserved, Cropp, House), a także Ochnik, Big Star, Martes Sport, Pepco, Media Expert, Smyk, X-Kids, Rossmann i Hebe. Komercjalizacja wynosi ponad 95%. Otwarcie parku handlowego zaplanowane jest na październik 2025 roku. Prace budowlane na terenie inwestycji przebiegają zgodnie z planem i przyjętym harmonogramem. Generalny wykonawca - firma P.H.U. Gra-Mar Joanna Woźniak zapewnia, że inwestycja zostanie ukończona w terminie, a otwarcie parku handlowego nastąpi w październiku 2026 roku, zgodnie z pierwotnymi założeniami. W projekt zaangażowane są także liczne lokalne przedsiębiorstwa z Podkarpacia. Refield konsekwentnie realizuje kolejne parki handlowe na terenie Polski. We wrześniu został otwarty park handlowy w Ciechanowie, a w listopadzie - w Bartoszycach. Jesienią 2026 roku planowane jest otwarcie Bramy Bieszczad w Sanoku. W kolejnych latach powstaną inwestycje w Łańcucie, Leżajsku o powierzchni powyżej 10 000 mkw. GLA oraz Środzie Wielkopolskiej. Ten ostatni jest realizowany we współpracy z RG Leasing i będzie miał powierzchnię blisko 20 000 mkw. GLA.

Jak odrzuciliśmy piękno na rzecz funkcjonalności Pojmowanie architektury jako formy sztuki staje się coraz rzadsze. Obecni projektanci powstających budynków i osiedli, za nadrzędną wartość swoich projektów uznają funkcjonalność i prostotę. Ozdobne fasady i ornamenty stały się reliktem przeszłości, które współcześnie pełnią głównie funkcję zabytkową. Jeszcze przed wiekiem XX elewacje były tworzone w taki sposób, aby opowiadać historię. Kolumny, gzymsy, rzeźbione detale były komunikatem o zamożności, ambicji, gustach epoki.  Natomiast zmysł estetyczny epoki potoczył się w zupełnie innym kierunku. Przemysł, szybkie budowanie i pojmowanie miasta jako maszyny wymusiło nowe podejście. Ulica nie miała już być tylko galerią form, miała być przestrzenią życia. Ornament został uznany za zbędny dodatek, który przeszkadza w pełnym eksplorowaniu przestrzeni miejskiej. Wprost za myślą modernistów forma w architekturze zaczęła mówić prostym językiem, bez zbędnych słów, gdzie budynek miał działać, a nie wyglądać. Ornament jako zbrodnia Na początku XX wieku wśród architektów zaczęło dojrzewać przekonanie, że dekoracja nie jest już wyrazem postępu, lecz jego hamulcem. Austriacki architekt Adolf Loos sformułował to w sposób, który wywołał niemałe kontrowersje w świecie sztuki: „Ornament to zbrodnia”. Loos uważał, że nadmiar zdobień jest oznaką kulturowego zacofania, a prawdziwie nowoczesny człowiek nie potrzebuje ornamentu, by otaczać się pięknem. Według niego ornament nie dodawał wartości, a wręcz odbierał jej sens. W epoce przemysłowej, gdy budynki miały powstawać szybko i służyć masom, każdy niepotrzebny detal stawał się stratą energii, czasu i środków. Loos twierdził, że sztuka powinna wyprzedzać rozwój cywilizacyjny, a nie ciągnąć za sobą ozdobny balast poprzednich stuleci. To właśnie z jego manifestu wyłanił się nowy obraz architekta – nie artysty-rzeźbiarza, lecz inżyniera formy. Dla Loosa piękno kryło się w prostocie, w proporcji, w surowości materiału. W jego wizji ulice przyszłości miały lśnić bielą czystych ścian, pozbawionych ornamentu, tak samo, jak człowiek nowoczesny miał zrzucić z siebie zbędny kostium epoki. To była nie tylko estetyczna zmiana, ale także etyczna. Uporządkowana, oszczędna przestrzeń miała odzwierciedlać racjonalny sposób myślenia, stanowiący przeciwieństwo chaosu i przesady poprzednich wieków. Myśl Loosa trafiła na podatny grunt. W Europie dojrzewało już poczucie zmęczenia stylem, który udawał minione epoki. Secesyjne krzywizny i ornamenty wydawały się ostatnim aktem barokowej przesady.  Nowy porządek formy Manifest Loosa był tylko początkiem. W kolejnych latach jego myśl zaczęła materializować się w projektach, które na dobre zmieniły wygląd miast. Modernizm nie był już teoretycznym ruchem, lecz praktyczną rewolucją. Architekci coraz częściej odrzucali historyczne cytaty i symbolikę. Szukali języka, który odpowiadałby nowej epoce maszyn, stali i betonu. Jak pisze Krzysztof Bizio, początek XX wieku to moment, w którym architektura porządkowa, czyli ta oparta na klasycznych zasadach harmonii i proporcji, zaczyna ustępować miejsca nowemu porządkowi, budowanemu na funkcji i konstrukcji. Jednak zmiana ta nie nastąpiła gwałtownie. Przez pewien czas obrońcy obu form estetycznych tworzyli jednocześnie. Zwolennicy tradycji próbowali jeszcze bronić swoich form, podczas gdy nowoczesność konsekwentnie upraszczała kształty i detale. Pierwsze modernistyczne budynki wyglądały jak eksperymenty. Surowe, pozbawione ozdób, często budziły sprzeciw, a nawet lęk, zdając się zbyt ascetyczne, zbyt „nagie”. Jednak z czasem to właśnie one zaczęły wyznaczać nowy kierunek. Zasada „forma wynika z funkcji” stała się fundamentem myślenia o projektowaniu.  Idea czystości formy stała się punktem zaczepienia wielu specjalistów i myślicieli epoki. Le Corbusier pisał, że dom jest „maszyną do mieszkania”. Gropius w Bauhausie uczył, że estetyka powinna wynikać z logiki konstrukcji i przeznaczenia obiektu. Ich idee szybko przeniknęły do architektury codziennej – od osiedli mieszkaniowych po budynki użyteczności publicznej. Architektura międzywojenna w Polsce  W Polsce ten nurt znalazł swoje odzwierciedlenie w projektach dwudziestolecia międzywojennego. Architekci, tacy jak Czesław Przybylski czy Bohdan Pniewski, stopniowo rezygnowali z klasycznych motywów na rzecz prostoty i klarowności formy. Elewacje stawały się coraz bardziej gładkie, a rolę dekoracji przejmowała sama gra światła i cienia na powierzchni ścian. Elewacje budynków przestawały być tłem dla dekoracji, stawały się natomiast samodzielnym środkiem wyrazu architektonicznego. Gładkie płaszczyzny, poziome pasy okien, wyraźny rytm bryły, a także gra światła i cienia na ścianach stanowiły elementy, które zastąpiły bogate zdobienia. W ten sposób forma budynku zaczynała wynikać z jego funkcji, a nie z potrzeby estetycznej nadbudowy. Modernizm w Polsce miał również wymiar społeczny, ponieważ stał się odpowiedzią na konieczność szybkiego budowania mieszkań, szkół, osiedli i infrastruktury w odrodzonym państwie.   Wśród najwybitniejszych przedstawicieli polskiego modernizmu w architekturze dwudziestolecia międzywojennego wymienić należy przede wszystkim Bohdana Pniewskiego, Czesława Przybylskiego, Lucjana Korngolda, Józefa Szanajcę, Bohdana Lacherta, Romualda Gutta oraz Juliusza Żórawskiego. Każdy z nich w inny sposób interpretował ideę nowoczesności, ale łączyło ich dążenie do prostoty, funkcjonalności i harmonii między formą a przeznaczeniem budowli. Bohdan Pniewski zasłynął jako twórca reprezentacyjnych gmachów użyteczności publicznej, w których łączył modernistyczną dyscyplinę formy z subtelnymi odniesieniami do tradycji klasycznej. Jego projekty, takie jak gmach Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie czy rozbudowa Teatru Wielkiego, łączyły monumentalność z eleganckim umiarem. Czesław Przybylski był autorem wielu warszawskich budynków, w których stopniowo odchodził od historyzmu ku modernizmowi. W jego twórczości widać przejście od klasycyzujących form ku architekturze opartej na czystych liniach i funkcjonalnym układzie przestrzeni. Dziedzictwo prostoty Już ponad sto lat po narodzinach modernistycznej prostej formy wciąż żyjemy w świecie, który został przez nią ukształtowany. Kwadratowe bryły, oszczędne elewacje, duże przeszklenia stały się banalne, niemal naturalne. Jednak za tą oczywistością kryje się długa historia idei, które miały uwolnić architekturę od ornamentu i uczynić ją bliższą codziennemu życiu. Architektoniczni awangardziści wierzyli, że prostota jest formą prawdy. Że uczciwa wobec materiału konstrukcja i klarowny plan mogą zastąpić zdobienia. Dziś, patrząc na współczesne osiedla, biurowce czy centra handlowe, trudno nie zauważyć, że ich postulaty się spełniły. Funkcja rzeczywiście zwyciężyła nad formą, pozbawiając współczesne miasta duszy. Z czasem oszczędność formy przerodziła się w rutynę i zamiast budynków, które miały zmieniać świat, zaczęły powstawać budynki, które po prostu wypełniają przestrzeń. Współczesna architektura wciąż opiera się na zasadach powstały u początku XX wieku, ale często brakuje jej tego, co dawni mistrzowie uważali za wartość nadrzędną – symboliki i emocji. Paradoksalnie po wieku dominacji funkcji, coraz częściej wraca potrzeba formy. Nowe pokolenie architektów znów szuka sposobu, by budynek nie tylko działał, ale też mówił. Pomimo tego, że zmieniły się narzędzia i zamiast kamienia i stiuku mamy szkło, stal i beton, to pojawia się pytanie: czy architektura może znów być sztuką? źródła: Krzysztof Bizio, Motywy architektury porządkowej w XX wieku, jako forma trwania i przemijania tradycji architektonicznych

Hotel Golden Tulip Warsaw Centre ponownie stał się miejscem spotkania liderów polskiego rynku budowlanego, architektonicznego i inwestycyjnego. Hasłem Forum Ekspertów 2025, organizowanego przez Kompas Inwestycji już po raz siódmy, była „Nowa energia w budownictwie”. Konferencja Forum Ekspertów 2025, która odbyła się w dniu 20 listopada w Warszawie, zgromadziła ponad 200 uczestników reprezentujących inwestorów, projektantów, deweloperów, producentów, administrację i instytucje branżowe. Główne hasło wydarzenia „Nowa energia w budownictwie” odnosiło się nie tylko do rosnącego znaczenia zielonych technologii i standardów ESG, ale także do potrzeby redefinicji sposobu myślenia o inwestycjach. W obliczu zmian klimatycznych, rosnących kosztów eksploatacji i presji regulacyjnej sektor budownictwa staje przed koniecznością wdrażania efektywnych, zrównoważonych i inteligentnych rozwiązań. Już pierwsze wystąpienia otwierające Forum Ekspertów**** pokazały, z jak szerokim spektrum wyzwań mierzą się dziś inwestorzy i generalni wykonawcy. Przedstawiciele Funk International Polska: Paweł Kajak i Marcin Węgrzyn omówili najnowsze tendencje w obszarze zabezpieczeń gwarancyjnych, podkreślając rosnącą rolę precyzyjnej oceny ryzyka oraz transparentności w relacjach inwestycyjnych. Z kolei eksperci ArcelorMittal – Agnieszka Głębicka i Adam Świniarski – zwrócili uwagę na znaczenie partnerstwa na każdym etapie realizacji inwestycji, przedstawiając przykłady zastosowania zrównoważonych rozwiązań stalowych w nowoczesnym budownictwie. Nowa energia w budownictwie – ESG w centrum uwagi Drugi blok konferencji poświęcony był tematowi „Nowa energia w budownictwie” i koncentrował się na transformacji sektora w duchu zrównoważonego rozwoju. Eksperci podkreślali, że współczesne budownictwo nie może już funkcjonować wyłącznie w oparciu o tradycyjne wskaźniki ekonomiczne — coraz większą rolę odgrywają czynniki środowiskowe, społeczne i zarządcze, czyli zasady ESG. W dyskusji udział wzięły Anna Bączyk, koordynatorka d. ESG w Dom Development, Alicja Kuczera, dyrektorka zarządzająca PLGBC oraz Marta Sękulska-Wrońska, architektka i CEO pracowni WXCA. Podkreśliły one znaczenie: projektowania budynków o niskim śladzie węglowym, wykorzystania zielonych technologii i innowacyjnych materiałów, tworzenia przestrzeni przyjaznej użytkownikom i lokalnym społecznościom, wdrażania standardów zarządzania, które wspierają odpowiedzialność inwestycji na każdym etapie realizacji. Eksperci wskazali też praktyczne przykłady wdrożeń ESG w polskich projektach budowlanych: od inteligentnych systemów HVAC, przez energooszczędne osłony przeciwsłoneczne, po ekologiczne izolacje i materiały konstrukcyjne. Blok udowodnił, że nowa energia w budownictwie to nie tylko kwestia efektywności energetycznej, ale także odpowiedzialnego podejścia do środowiska i społecznej wartości inwestycji. Rynek budowlany w liczbach. Dane, które określają przyszłość Ostatni blok konferencji poprowadził Andrzej Kaczmarek, analityk Kompasu Inwestycji. W swoim wystąpieniu przedstawił aktualne dane dotyczące liczby rozpoczętych inwestycji, dynamiki rynku wykonawczego, segmentów z największym potencjałem wzrostu oraz prognoz na nadchodzące kwartały. Jego analiza potwierdziła, że choć rynek pozostaje wymagający, innowacyjne i energooszczędne technologie stają się kluczowym czynnikiem przewagi konkurencyjnej. Laureaci Złotych Kompasów 2025 – inwestycje, które wyznaczają kierunek rozwoju branży Tegoroczne Forum Ekspertów zwieńczyło uroczyste wręczenie Złotych Kompasów — wyróżnień, które od lat podkreślają znaczenie inwestycji realizowanych odpowiedzialnie, innowacyjnie i z myślą o użytkownikach. Nagrody trafiły do projektów, które najlepiej pokazują, jak różnorodne może być współczesne budownictwo: od wielkoskalowych osiedli, przez zaawansowane technologicznie biurowce, po rewitalizacje przywracające dawnym budynkom nową tożsamość. Inwestycja mieszkaniowa – ex aequo: Osiedle Modern Mokotów, Warszawa Inwestor: Archicom Architekt: BBGK Architekci Osiedle Idea w Radomiu, etap Aurora Inwestor: Unidevelopment Architekt: BDM Architekci Wykonawca: Emar Inwestycja biurowa: The Bridge, Warszawa Inwestor: Ghelamco Poland Architekt: UNStudio oraz Polsko-Belgijska Pracownia Architektury Projekt Inwestycja logistyczna: Panattoni Park Szczecin Dunikowo Inwestor: Panattoni Europe Architekt: Tacakiewicz Ferma Kresek Wykonawca: Harden Construction Inwestycja wielofunkcyjna: Arche Folwark Łochów Inwestor: Arche Wykonawca: Grochowski Construction Inwestycja publiczna: Budynek Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego Inwestor: Uniwersytet Warszawski Architekt: Projekt Praga Wykonawca: Mostostal Warszawa Rewitalizacja – ex aequo: Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce Inwestor: Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach Architekt: WXCA Wykonawca: Firma Budowlana Anna-Bud Kompleks Stara Rzeźnia w Poznaniu, etap I – budynek H17 Inwestor: Vastint Poland Architekt: JSK Architekci Wykonawca: Erbud

Podczas VII edycji konferencji Forum Ekspertów poznaliśmy projekty, które silnie wpływają na jakość polskiej przestrzeni i rozwój branży budowlanej. Konkurs Złote Kompasy od kilku lat wyróżnia inwestycje łączące świadome planowanie z wyrazistą koncepcją architektoniczną i mające długofalowy wpływ społeczny i środowiskowy. W tym roku w kategorii inwestycja mieszkaniowa oraz rewitalizacja przyznano dwie równorzędne nagrody ex aequo. Nad wyborem laureatów Złotych Kompasów 2025 czuwała ekspercka kapituła, która w systemie punktowym oceniała każdą inwestycję, spośród ponad 30 zgłoszonych projektów, w dwóch obszarach: założeń i koncepcji oraz zastosowanych innowacji i rozwiązań proekologicznych. W skład jury weszli: Ewa Andrzejewska – dyrektor operacyjna, członkini zarządu Polskiej Izby Nieruchomości Komercyjnych, Alicja Kuczera – Dyrektorka Zarządzająca, Polskie Stowarzyszenie Budownictwa Ekologicznego PLGBC, Maja Bromowska – założycielka i CEO platformy Kompas Inwestycji oraz Michał Oksiński – Redaktor platformy Kompas Inwestycji.


 – Widzimy, że rynek zaczyna coraz poważniej traktować odpowiedzialność środowiskową, ale nie w oderwaniu od użytkownika. Dla jury równie ważne, jak parametry techniczne, było to, czy dana inwestycja realnie poprawia komfort życia i funkcjonowania w mieście – komentuje nagrodzone inwestycje Maja Bromowska, założycielka i CEO platformy Kompas Inwestycji. 
– To nie jest konkurs, w którym wygrywa tylko ten, kto zbuduje największy obiekt. Coraz częściej doceniamy projekty, które dowodzą, że dobra architektura oraz mądre planowanie nie są zarezerwowane dla największych rynków – podkreśla Michał Oksiński, redaktor platformy Kompas Inwestycji.
 Inwestycja mieszkaniowa (ex aequo) Modern Mokotów, Warszawa Inwestor: Archicom
 Architekt: BBGK Architekci Realizowana na warszawskim Służewcu inwestycja odpowiada na potrzeby dynamicznie zmieniającego się miasta. Kluczowym elementem projektu jest ponad 3,5 ha zieleni, obejmujące park linearny, ogrody tematyczne i zielone dachy. Zieleń działa jako naturalny system retencji – woda deszczowa wykorzystywana jest do nawadniania roślinności, wspierając bioróżnorodność i ograniczając wpływ inwestycji na środowisko.
 W projekcie przewidziano także klub mieszkańca, przestrzeń coworkingową, strefy rekreacji i sportu, a także publiczny plac z gastronomią i usługami. Urbanistyka została oparta na idei 15-minutowego miasta. Nowoczesne rozwiązania smart home wspierają efektywność energetyczną i komfort użytkowania. Osiedle Idea – etap Aurora, Radom Inwestor: Unidevelopment
 Architekt: BDM Architekci
 Wykonawca: Emar
 Osiedle Idea Aurora to pierwszy projekt mieszkaniowy w Radomiu wyróżniony certyfikatem BREEAM. Do kluczowych rozwiązań ekologicznych należą: ogrody deszczowe poprawiające retencję i mikroklimat osiedla, lokalizacja w sąsiedztwie nowego parku miejskiego ze zbiornikami retencyjnymi, certyfikowane materiały budowlane i odpowiedzialna gospodarka odpadami. Projekt stanowi część wieloetapowego założenia Osiedla Idea, które w przyszłości ma liczyć ok. 2000 mieszkań i funkcjonować zgodnie z ideą miasta 15-minutowego. Inwestycja biurowa The Bridge, Warszawa Inwestor: Ghelamco Poland
 Architekt: UNStudio oraz Polsko-Belgijska Pracownia Architektury Projekt 174-metrowy wieżowiec The Bridge połączył nowoczesną architekturę z historycznym gmachem dawnego Domu Wydawniczego Bellona, nadając mu nowe życie przy zachowaniu jego unikalnego charakteru. Budynek jest w pełni neutralny energetycznie, zasilany w 100% czystą energią. Zastosowano m.in. zaawansowany BEMS – Building Energy Management System, aplikację InBin do monitorowania i analizy odpadów i śladu węglowego, a także system kanalizacji podciśnieniowej redukujący zużycie wody o 75%. Obiekt zdobył liczne certyfikaty m.in. WiredScore, SmartScore, DGNB, GBS, w przygotowaniu WELL i BREEAM. Inwestycja logistyczna Panattoni Park Szczecin Dunikowo Inwestor: Panattoni Europe
 Architekt: Tacakiewicz Ferma Kresek 
Wykonawca: Harden Construction
 Realizacja powstała w formule BTS i pełni funkcję centrum dystrybucyjnego dla sieci dyskontów niespożywczych. Na 54 000 m² znalazły się powierzchnie magazynowe, biurowe i socjalne o najwyższym standardzie. Najważniejsze rozwiązania: pompy ciepła, oświetlenie LED, monitoring zużycia energii, przygotowany dach pod instalację PV o mocy 1 MWp, zagospodarowanie zieleni z użyciem wyłącznie gatunków rodzimych, łąki kwietne, sad leszczynowy, budki lęgowe i hotele dla owadów. Obiekt spełnia najwyższe standardy zrównoważonego budownictwa. Inwestycja wielofunkcyjna Arche Folwark Łochów Inwestor: Arche
 Wykonawca: Grochowski Construction Arche Folwark Łochów to kompleks hotelowo-konferencyjny położony w otoczeniu Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Rozbudowa objęła realizację 22 nowoczesnych domków modułowych wykonanych w ekologicznej technologii szkieletowej. Inwestycja jest harmonijnie wpisana w krajobraz, projekt łączy innowację z dbałością o przyrodę i lokalny charakter miejsca. Budownictwo modułowe o niskim śladzie środowiskowym to krótki czas realizacji i wysoka jakość wykonania. Inwestycja z sektora publicznego Budynek Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego Inwestor: Uniwersytet Warszawski
 Architekt: Projekt Praga 
Wykonawca: Mostostal Warszawa
 Nowa siedziba Wydziału Psychologii UW to obiekt o powierzchni 21 tys. m², wyposażony w rozbudowaną infrastrukturę dydaktyczną, laboratoryjną i badawczą – m.in. laboratoria MEG, przestrzenie kliniczne, aulę na 400 osób, zieloną strefę rekreacji i taras z ogrodem na dachu. Inwestycja wyróżnia się kompleksową dostępnością (m.in. oznaczenia w alfabecie Braille'a), wysoką efektywnością energetyczną. W projekcie zastosowano m.in. pompy ciepła z sondami gruntowymi i fotowoltaiką, retencję wody deszczowej do podlewania zieleni.Realizowany w technologii BIM budynek jako pierwszy w Polsce budynku otrzymał certyfikat BREEAM Education. Rewitalizacja (ex aequo) Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach Inwestor: Teatr im. Stefana Żeromskiego
 Architekt: WXCA
 Wykonawca: Anna-Bud Projekt stanowi przykład rewitalizacji łączącej ochronę dziedzictwa z nowoczesnym myśleniem o architekturze i funkcjach społecznych. Przebudowa zachowała tożsamość miejsca, jednocześnie otwierając teatr na miasto i publiczność. Nowa przestrzeń jest wielofunkcyjna, elastyczna i w pełni dostępna, a dziedziniec stał się centrum wydarzeń plenerowych. Zachowano historyczne detale, łącząc je harmonijnie z nowoczesną formą. Teatr został wyposażony w zaawansowane technologie sceniczne, czyniąc go jednym z najnowocześniejszych obiektów tego typu w Polsce. Kompleks Stara Rzeźnia – etap I (budynek H17), Poznań Inwestor: Vastint Poland
 Architekt: JSK Architekci
 Wykonawca: Erbud
 Dawne przedszkole przy ul. Garbary i Grochowe Łąki zostało przekształcane w budynek biurowo-usługowy. Projekt obejmował renowację elewacji, przebudowę układu wnętrz, wymianę stolarki i dachu oraz nowoczesne instalacje dostosowane do nowej funkcji. Wdrożone rozwiązania obejmują m.in.: poprawę efektywności energetycznej (izolacja poddasza, oświetlenie LED), renowację zgodną ze standardami LEED oraz zachowanie wartości historycznej obiektu przy dostosowaniu go do współczesnych potrzeb. To pierwszy etap większego procesu rewitalizacji Starej Rzeźni, który przywróci obiektom nowe funkcje i miejskie znaczenie.

W fundamenty nowego budynku naukowo-dydaktycznego Uniwersytetu Warszawskiego wmurowano kamień węgielny. Przy ul. Bednarskiej powstanie Wydział Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii. Wartość inwestycji wynosi ok. 255 mln złotych. Nowa inwestycja Uniwersytetu Warszawskiego wyrośnie pomiędzy ulicami Bednarską, Dobrą, Nowy Zjazd i Wybrzeże Kościuszkowskie. Budynek, liczący prawie 19,2 tys. mkw. powierzchni całkowitej, zostanie połączony z gmachem dawnych Łaźni Teodozji Majewskiej. Projekt obiektu powstał w pracowni BBGK Architekci, generalnym wykonawcą inwestycji jest firma Karmar.   Z budynku UW na Powiślu korzystać będą studenci, doktoranci i pracownicy Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii oraz Wydziału Nauk Ekonomicznych. W nowym gmachu swoją siedzibę będzie miała także uniwersytecka rozgłośnia – Akademickie Radio Kampus. W obiekcie znajdować się będą sale dydaktyczne i wykładowe, w tym dwie sale na 160 osób oraz aula główna, która pomieści 250 osób. Dostępne będą także  m.in. pomieszczenia badawcze, takie jak studia TV, radiowe i fotograficzne oraz Laboratorium Badań Medioznawczych wyposażone w nowoczesne urządzenia specjalistyczne, pracownie komputerowe, sale konferencyjne, pomieszczenia socjalne, administracyjne, a także usługowe. W czytelni, zaaranżowanej jako otwarta przestrzeń, znajdować się będą miejsca do pracy zespołowej oraz indywidualnej. W obiekcie uwzględnione będą udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami ruchową, słuchową i wzrokową, takie jak np. pętle indukcyjne i bezprogowe wejścia oraz rozwiązania proekologiczne oparte m.in. na odnawialnych źródłach energii. Na dachu budynku przewidziany jest ogród. Roślinność będzie znajdowała się także m.in. na patiach i tarasach rekreacyjnych. Parking wyposażony będzie w ładowarki dla samochodów elektrycznych. Dostępnych będzie również ok. 70 miejsc postojowych dla rowerów.   Budynek cechować się będzie wieloelementową i wielopłaszczyznową elewacją oraz włączeniem zieleni w strukturę budynku. Jego centralnym miejscem będzie trzypiętrowa agora – hall, który połączy wszystkie zaprojektowane wokół niego części gmachu. Będzie stanowiła ona główne miejsce spotkań i interakcji. Gmach będzie posiadał trzy kondygnacje naziemne (z czwartą częściową kondygnacją) oraz jedną kondygnację podziemną. Na placu budowy przy ul. Bednarskiej 2/4 wykonano dotychczas prace rozbiórkowe i przeprowadzono remediację gruntu. Usunięto kolizje z instalacjami podziemnymi znajdującymi się na działce i zabezpieczono wykop. Zrealizowano również część prac związanych z podziemną konstrukcją żelbetową, których kontynuacja planowana jest w kolejnych miesiącach. Zakończenie inwestycji planowane jest w 2027 roku.

Matexi Polska osiągnęło stan surowy otwarty w realizacji warszawskiej inwestycji Splot Wola – na placu budowy została zawieszona tradycyjna wiecha. Przekazanie kluczy właścicielom mieszkań planowane jest na czwarty kwartał 2026 roku. Matexi Polska zakończyło prace konstrukcyjne w pierwszym etapie osiedla Splot Wola, powstającym przy ul. Sowińskiego 28 na warszawskiej Woli. Generalnym wykonawcą jest firma budowlana Łucz-Bud. Stan surowy otwarty oznacza, że bryła budynku została już w pełni ukształtowana – powstała żelbetowa konstrukcja nośna oraz wymurowane zostały ściany osłonowe i międzylokalowe, które umożliwiają rozpoczęcie następnych prac związanych z montażem stolarki okiennej i drzwiowej oraz prac elewacyjnych. Na tym etapie można już ocenić wielkość i kształt całego projektu. Realizacja inwestycji rozpoczęła się pod koniec minionego roku, a jej zakończenie i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie planowane jest w trzecim kwartale przyszłego roku. W ramach pierwszej fazy inwestycji powstaje budynek o kaskadowej bryle liczący od sześciu do ośmiu kondygnacji. Znajdą się w nim 103 mieszkania o zróżnicowanych metrażach i układach od 2 do 5 pokojowych, w tym dwupoziomowe mieszkania z tarasami na ostatniej kondygnacji. Na parterze zaplanowano lokale usługowe, dostępne zarówno od strony ul. Sowińskiego, jak i wewnętrznego dziedzińca. Do dyspozycji mieszkańców przewidziano dwupoziomowy garaż podziemny z rowerownią i komórkami lokatorskimi, a także zielone dziedzińce i miejsca sąsiedzkich spotkań, które mają sprzyjać budowaniu lokalnej wspólnoty. Przekazywanie kluczy właścicielom powinno rozpocząć się w czwartym kwartale 2026 r.

Spółka Naftoport oraz Zarząd Morskiego Portu Gdańsk podpisały z firmą Doraco umowę dotyczącą budowy szóstego stanowiska przeładunkowego w terminalu. Inwestycja pochłonie ok. 455 mln zł netto i ma być gotowa za trzy lata. 
 Generalnym wykonawcą inwestycji jest gdańska spółka Korporacja Budowlana Doraco. Planowane zakończenie prac budowlanych i rozpoczęcie przeładunków surowca to drugie półrocze 2028 roku. Koszt inwestycji wyniesie ok. 455 mln zł netto, z czego część finansowana przez Naftoport to ok. 239 mln zł, a przez ZMPG – ok. 216 mln zł.

 Nowe stanowisko zwiększy możliwości operacyjne Naftoportu i jego przepustowość do 49 mln ton rocznie. Inwestycja obejmuje powstanie nowego nabrzeża, estakad rurowych, dróg dojazdowych, infrastruktury technicznej oraz systemów zabezpieczeń środowiskowych. Będzie to drugie stanowisko w Naftoporcie przystosowane do obsługi największych tankowców świata – VLCC (Very Large Crude Carrier), o długości ponad 300 metrów i zanurzeniu do 15 metrów. 
 Po rozbudowie Naftoportu zdolność przeładunkowa obiektu wzrośnie o ok. 9 mln ton rocznie. Nowe stanowisko pozwoli na obsługę w Naftoporcie czterech dużych zbiornikowców jednocześnie, skracając tym samym cykle przeładunkowe. 
 Gdański Naftoport to jeden z kluczowych obiektów zapewniających Polsce bezpieczeństwo energetyczne. Naftoport odpowiada za ponad połowę przeładunków ogółem w Porcie Gdańsk. Po wstrzymaniu importu ropy naftowej z Rosji, terminal stał się najważniejszym punktem przyjmowania dostaw drogą morską. Dzięki niemu zaopatrywane w surowiec są rafinerie w Gdańsku i Płocku oraz rafinerie z państw sąsiadujących z Polską. W 2024 roku terminal Naftoportu obsłużył rekordową liczbę 489 tankowców i przeładował łącznie ponad 40 mln ton ropy i paliw, zbliżając się do granic możliwości technicznych. Rozbudowa o szóste stanowisko przeładunkowe – tzw. stanowisko „W” – w perspektywie długoterminowej przyczyni się do zachowania bezpieczeństwa funkcjonowania terminala.
 Spółka PERN niedawno zakończyła strategiczną inwestycję - w Bazie Paliw nr 21 w Dębogórzu na Pomorzu oddała do użytku trzy nowoczesne zbiorniki do magazynowania paliw płynnych o łącznej pojemności 150 000 m sześc. Wartość inwestycji to blisko 150 mln zł, a całkowita pojemność magazynowa Bazy przekroczyła 500 000 m sześc., co czyni ją największym tego typu obiektem w Polsce.